Noor, jonge herder met polyartritis
Praktijkvoorbeeld – een langdurig traject van aanvullende begeleiding
Soms komen dieren in de praktijk met een lange voorgeschiedenis en een intensief medisch traject achter zich. In dit voorbeeld beschrijf ik een samengesteld en geanonimiseerd praktijkverhaal dat laat zien hoe aanvullende begeleiding eruit kan zien, in samenspel met reguliere diergeneeskunde en de inzet van de eigenaar.
Een jonge herder met een complexe voorgeschiedenis
Noor is een jonge herder, geboren in november 2019. Haar eigenaresse nam contact met mij op nadat Noor al langere tijd onder behandeling was bij de dierenarts en specialist, en zij zich afvroeg of er naast het bestaande traject ruimte was voor aanvullende ondersteuning.
Al op jonge leeftijd liet Noor signalen zien van verstoring in haar algehele functioneren. Ze had moeite met verteren, bleef lastig op gewicht en haar ontlasting was wisselend van kwaliteit. In de loop van de tijd kwamen daar periodes bij van verminderde energie, weinig eetlust en fysieke ongemakken.
Een intensief regulier traject
Gedurende meerdere jaren is Noor door dierenartsen en specialisten begeleid. Daarbij zijn verschillende onderzoeken verricht en is reguliere medicatie ingezet. Dit traject was intensief en had grote impact, zowel op Noor zelf als op haar eigenaar. Ondanks wisselende periodes van stabiliteit bleef haar systeem kwetsbaar reageren.
De eigenaresse merkte dat Noor naast de fysieke signalen ook gedragsmatig veranderde. Ze was sneller overprikkeld, had moeite met herstel na inspanning en leek zich niet meer prettig te voelen in haar eigen lichaam.
Op zoek naar aanvullende ondersteuning
In overleg met de behandelend dierenarts ontstond ruimte om, naast het lopende reguliere traject, te kijken naar aanvullende begeleiding. De wens van de eigenaresse was om Noor zo goed mogelijk te ondersteunen in haar algehele functioneren, met aandacht voor voeding, belasting, herstel en observatie van haar reacties.
Binnen dit proces werd nauwkeurig gekeken naar wat Noor liet zien, hoe zij reageerde op veranderingen en wat zij op dat moment aankon. Er werd regelmatig afgestemd en bijgesteld, altijd met respect voor het bestaande medische kader.
Observatie en samenwerking
In de maanden die volgden, werd Noor intensief geobserveerd door haar eigenaar. Kleine veranderingen in gedrag, energie, eetlust en uitstraling werden serieus genomen. Sommige periodes vroegen om rust en afwachten, andere om bijsturen binnen het gekozen traject.
Wat in dit verhaal belangrijk is om te benoemen, is de samenwerking. De dierenarts bleef betrokken en dacht mee, terwijl de eigenaresse steeds beter leerde begrijpen wat Noor nodig had en hoe zij daarop kon reageren.
Een geleidelijk herstel van stabiliteit
In de loop van de tijd liet Noor steeds meer tekenen zien van stabiliteit. Ze kreeg meer plezier in bewegen, haar eetlust verbeterde en haar uitstraling veranderde. Haar eigenaar zag een hond die zich weer prettiger leek te voelen en meer zichzelf kon zijn.
Nu, geruime tijd later, functioneert Noor stabiel binnen haar mogelijkheden. Ze geniet zichtbaar van haar dagelijkse leven, speelt graag en heeft haar energie grotendeels teruggevonden.
Reflectie
Dit praktijkvoorbeeld laat zien hoe waardevol het kan zijn om bij complexe situaties niet alleen te kijken naar afzonderlijke symptomen, maar naar het geheel. Het benadrukt het belang van tijd, observatie, samenwerking en maatwerk.
Voor mij onderstreept dit verhaal hoe aanvullend werken, naast reguliere diergeneeskunde, ruimte kan geven voor verdieping en ondersteuning — altijd afgestemd op het individuele dier en in samenspraak met de betrokken professionals.
Love my job.
Marielle
Bovenstaand voorbeeld beschrijft een traject zoals dat in de praktijk kan voorkomen. Het verhaal is geanonimiseerd en vereenvoudigd om de werkwijze inzichtelijk te maken.
